هر روز باید یک چیز اضافی را حذف کنی

حذف کردن اول درد خواهد داشت که این درد با انتخاب گزینه های بعدی تبدیل به لذت می شود

نمی شود همه چیز را با هم خواست . تصور کنید بهترین برنامه دنیا رو بچینید . برای هر کاری یک ساعت وقت اختصاص دهید بدون در نظر گرفتن خواب و غدا و.. نهایتا بیست و چهار کار میتوانید انجام دهید . این یعنی محدودیت . تازه این شرایط آرمانی است ما کلی زمان اجباری هم داریم مثل نظافت و استراحت و… یعنی محدودیت شدید تر از این حرفا است .

نکته منفی دیگر این است که شلوغی کارها خودش انرژی خواهد گرفت .

یعنی اگر موارد اضافی را حذف نکنید ، موارد اضافی ، کارهای دیگرتان را حذف می کند .

این موضوع در همه ی کارها صدق می کند اگر کتاب هایی که نمی خوانید را نگه دارید کتاب های جدید شانس کمی برای خوانده شدن دارند . منظورم این نیست هر چیز قدیمی رو بریزید دور . منظورم این است که فکری به حال قدیمی ها بکنید یا استفاده کنید یا قبول کنید دیگر استفاده نمی کنید و برایش تصمیم بگیرید .

باید اولویت بندی کرد ، باید حذف کرد ، باید برنامه ریزی کرد ، باید انتخاب کرد .

قدرت فضای خالی رو دست کم نگیرید . نگران خالی شدن نباشید . هر فضای خالی میل به پر شدن دارد . اگر نگران این هستید که اگر هر چیزی بلدم رو در وبلاگم بنویسم دیگر چیزی برای گفتن ندارم هنوز با قدرت فضای خالی اشنا نشده ای .

قدرت فضای خالی تو را به یادگیری بیشتر تلاش بیشتر و… وادار می کند . رشد در خلأ رو امتحان کن !

پاسخی بگذارید